OPIS:

W pobliżu Castle Rock – spokojnego miasteczka w stanie Maine – czai się potwór... Cujo, olbrzymi pies, jest przyjaznym stworzeniem... do czasu, aż w pogoni za królikiem wpada do kryjówki zarażonych wścieklizną nietoperzy. Walcząc z niezrozumiałymi zmianami, które w nim zachodzą, chore zwierzę stopniowo zamienia się w psa-mordercę. Atakuje swojego właściciela, terroryzuje kobietę i jej syna uwięzionych w zepsutym samochodzie. Dla mieszkańców Castle Rock starcie z Cujo będzie próbą ich człowieczeństwa.




Bardzo lubię psy. Jak wielu ludzi. I oczywiście słyszałam o wściekliźnie. Mam w związku z tym niezbyt przyjemne doświadczenia.
Jakieś 30 lat temu mieliśmy w domu kotkę. Któregoś dnia zaniepokojona mama powiedziała mi, że kotkę chyba nieźle poobijał samochód. Stwierdziła, że chyba jest ranna i w szoku schroniła się w piwnicy naszego domu. Kotka schowała się za piwnicznymi półkami i na każdą próbę podejścia do niej reagowała syczeniem nie pozwalając się zbliżyć. Mama wezwała weterynarza, który zaopatrzywszy się w długie gumowe rękawice schwytał kotkę, wpakował do worka i zawiózł na badania. Po jakimś czasie zszokował nas wiadomością, że kot miał wściekliznę, wydając przy tym polecenie wybicia wszystkich stworzeń znajdujących się w naszym obejściu.
Tak więc pod nóż poszły kury, króliki...co gorsza także małe kocięta, których matką była chora kotka. Wszystkim zajął się z bólem serca mój dziadek, jako jedyny mężczyzna w rodzinie. Wyrok padł też na naszego małego kundelka-wesołego i uroczego pieska. Dziadek zaprowadził go do lasu, w którym zastrzelił naszego psa leśniczy. Potem dziadek kupił pół litra wódki, usiadł przy kuchennym stole, pił i płakał jak małe dziecko...Opowiadał, jak nasz piesek posłusznie szedł na sznurku z dziadkiem do lasu, powoli i strasznie smutny, z opuszczoną głową  jakby wiedział co go czeka...jak patrzył na dziadka stojąc przy wykopanym już dole...To była jego egzekucja..nic innego. A dziadek - żołnierz walczący w czasie II wojny światowej, więzień obozu jenieckiego, człowiek który widział wiele okropnych rzeczy w swoim życiu - płakał po śmierci małego pieska....a ja razem z nim.

Kazano także całej naszej rodzinie zrobić badania na obecność wścieklizny w szpitalu chorób zakaźnych. Na szczęście nikt z nas nie zaraził się tą straszną chorobą.
Do tej pory nie wiem, czy to wszystko było konieczne, czy nie można było uratować chociaż naszego psa. Może wystarczyło go przebadać a nie od razu zabijać? Niestety ja sama niewiele mogłam na to poradzić. Byłam jeszcze dzieckiem i mogłam się temu tylko bezsilnie przyglądać.

I właśnie o tym opowiada '' Cujo" - książka Stephena Kinga. O bezsilności i nieodpowiedzialności.



KSIĄŻKA:

Przeczytałam w swoim życiu wiele książek, ale "Cujo" jest opowieścią, która zmroziła mnie do szpiku kości i wywołała wzburzenie.
Nie pamiętam już, kiedy tak się czułam po przeczytaniu jakiejkolwiek książki. Myślę, że stało się tak bo sięgnęłam po tę powieść w tym, a nie innym momencie swojego życia.
Początkowo spodziewałam się kolejnego dobrego horroru z elementami fantastyki. Spodziewałam się potworów czających się w dziecięcej szafie obdarzonych jakimiś nadprzyrodzonymi zdolnościami, jakichś fantastycznych wydarzeń rodem nie z tej ziemi, walki dobra ze złem...no czegoś w tym rodzaju. 
Tymczasem zetknęłam się z horrorem, ale jak najbardziej realnym i rzeczywistym w naszym świecie.
I bynajmniej  dla mnie tym horrorem nie jest ogromny wściekły pies atakujący wszystko i wszystkich na swojej drodze, tylko zachowanie ich ofiar.
Głównymi bohaterami tej opowieści są Vic i Donna Trenton oraz i mały synek - Tad. Poznajemy także właścicieli ogromnego, ale łagodnego jak baranek bernardyna  - Joe i Charity Camberów.
Na tle kłopotów rodzinnych i małżeńskich obu rodzin, bernardyn Cujo toczy swoje psie życie, normalne pod każdym względem. Trudno nie czuć sympatii do tego psa uwielbiającego dzieci, kochającego swoich właścicieli i ludzi w ogóle.
Niestety na skutek nieszczęśliwego zbiegu okoliczności pies zaraża się wścieklizną. Wraz z postępem choroby zmienia się stopniowo jego zachowanie i odczucia. Co gorsza, właściciele niczego nie zauważają i bagatelizują sprawę oprócz ich dziesięcioletniego syna. Z takim podejściem Camberów do sytuacji  musiało dojść do nieszczęścia. Gdy Donna wraz z synkiem przyjeżdżają do warsztatu Joe Cambera, wita ich wściekła bestia w szczytowej fazie choroby, będąca kiedyś łagodnym i kochającym ludzi psem.
Samochód odmawia posłuszeństwa, żar leje się z nieba, na zewnątrz czyha bestia, a Donna z synkiem zostają uwięzieni w samochodowej pułapce.

I od tego momentu z każdą przeczytaną stroną zaczęła we mnie rosnąć złość.
Tak się składa, że mam czteroletniego synka bardzo podobnego do małego Taddera, Mam również dużego, łagodnego psa uwielbiającego dzieci.
Dlatego patrząc na to, co wyczynia Donna wściekłam się prawie tak samo, jak ten pies z książki.
Chyba każda kobieta mająca trochę oleju w głowie rozwiązałaby lepiej tę sytuację niż Donna.
Zdawała sobie doskonale sprawę z tego, czym grozi siedzenie w zamkniętym samochodzie w 40-sto stopniowym upale bez kropli wody. W przypadku małego dziecka decydują godziny, a nawet minuty. Niedaleko samochodu leżał kij bejsbolowy, pies w ciągu dnia znikał w stodole uciekając od rażącego go słońca, można było także spróbować dostać się do domu Camberów. A co robi Donna?
Najpierw prowadzi rozmyślania na temat swojego życia, potem dochodzi do wniosku, że zaczeka do następnego dnia na listonosza, który niewątpliwie poradzi sobie ze wściekłym psem ruszając na niego z gołymi rękami. No z tym listonoszem może była jakaś szansa, ale tak bardzo jak Donna na niego bym nie liczyła. Tym samym naraża dziecko na siedzenie w piekle przez kolejne godziny, no bo może listonosz się pojawi. W końcu gdy Donna podejmuje próbę wyjścia z samochodu, robi to w najgorszym możliwym momencie, nie wiedząc gdzie właściwie znajduje się pies, w środku nocy, gdy w ciemnościach niewiele widać. Nie zdziwiłam się wcale, że ta wyprawa skończyła się poharataniem jej przez psa. Do tego te uparte wychodzenie i szarpanie się z uszkodzonymi drzwiami od strony kierowcy....Poprawcie mnie, jeśli się mylę, ale czy samochód marki Pinto jest jedynym samochodem na świecie z jedyną parą drzwi? Na to wygląda, zważając na to, jak uparcie Donna je forsowała chcąc wyjść lub wejść do samochodu tak jakby nie mogła skorzystać z innych.
Po wielu godzinach spędzonych na rozmyślaniach o życiu i szansach na pomoc w rozgrzanym aucie, Donna wpada w końcu na genialny pomysł: żeby nie było tak nudno, pobawi się z Tady'm w jakąś grę! Czemu nie? Po chwili mały wije się w konwulsjach, a mamusia w szoku próbuje go ratować, zwalając całą winę na psa!. Boże jak ja wyzywałam tą kobietę! Od pustych idiotek i jeszcze gorszych...Dopiero, gdy mały już umiera, Donna poraniona i na skraju wyczerpania decyduje się wyjść po kij bejsbolowy, którym po krótkiej walce rozprawia się z Cujo raz na zawsze.
Oczywiście nie można było spróbować tego zrobić, gdy ona i dziecko byli jeszcze w pełni sił..

Oj, panie King! Chyba jednak nie był pan w dobrej formie pisząc te fragmenty z Donną i Taddy'm uwięzionym w samochodzie...

Ktoś mógłby powiedzieć, że łatwo krytykować czyjeś zachowanie siedząc wygodnie w fotelu, ale uwierzcie mi: mimo mokrych spodni ze strachu  i stanu przedzawałowego( każdy posiada przecież coś takiego jak instynkt samozachowawczy) zrobiłabym wszystko co możliwe, aby uratować swoje dziecko. Wewnątrz samochodu śmierć była pewna, na zewnątrz - nie do końca.
Cała historia nie kończy się szczęśliwie, choć ja do końca miałam nadzieję, ze będzie inaczej. W żaden sposób nie żałowałam Donny rozpaczającej po śmierci dziecka i obwiniającej siebie za to. No cóż...miała rację.
"Cujo", to kolejna dobra książka w dorobku Stephena Kinga, choć np. "Bastion" czy "Zielona mila" bardziej przypadły mi do gustu. Ale żadna z powieści Kinga nie wstrząsnęła mną tak bardzo jak "Cujo".
Nie odbieram psa z tej opowieści jako bestii wysłanej z czeluści piekieł, czy jakiegoś fatalnego przeznaczenia, jak sugeruje książka. Dla mnie ten pies jest ofiarą. Niestety nie jedyną.
Czy właściciele psa wykazali się nieodpowiedzialnością? Tak.
Ale prawdziwy popis bezsilności i nieodpowiedzialności dała Donna, doprowadzając swoim brakiem zdecydowania do śmierci synka.
Lektura obowiązkowa dla matek. Jako instrukcja JAK NIE NALEŻY postępować w sytuacji zagrożenia.




 Cytaty z książki:

1. "Pies uśmiechał się do niej; uśmiechał się, miał na imię Cujo, a jego ugryzienie oznaczało śmierć".
2. "Mężczyźni walczą o byt, kobiety walczą z kurzem. Odkurzasz puste pokoje i słyszysz czasami jak za oknem gwiżdże wiatr. Tylko że czasami wydaje ci się, że ten wiatr wieje w tobie".
3. "Czy to nie zadziwiające, jak bardzo można cierpieć, kiedy wszystko jest właściwie w porządku?"
4. "Lubię wracać i lubię ciebie, Tad. Od tej pory będę chyba wracał co noc i za każdym razem podejdę trochę bliżej twojego łóżka... i jeszcze trochę bliżej... aż którejś nocy usłyszysz warczenie. Czyjeś warczenie tuż obok, Tad, i to będę ja, i zanim zdążysz ich zawołać, rzucę się na ciebie, a potem pożrę, i znajdziesz się we mnie."


FILM:

Film na podstawie książki nakręcił w 1983 roku Lewis Teague obsadzając w głównych rolach aktorów znanych mi wcześniej  z ról drugoplanowych lub ról głównych w filmach klasy B  Spowodowane to było zapewne ograniczonym budżetem jakim dysponował reżyser, niemniej jednak aktorzy wywiązali się dobrze ze swojego zadania.
Cała produkcja jest dość wierną ekranizacją książki, ale moje odczucia po jego obejrzeniu były nieco odmienne, niż po przeczytaniu ''Cujo''. 
Reżyser nie zagłębia się tu zbytnio w psychologię bohaterów. 
Przykład :dlaczego Donna Trenton zdradza swojego męża ?
Nie wiadomo. Zdradza i już. Może się znudziła małżeńskim życiem, może szuka przygody...Nie pasowało mi to do wizerunku wzorowej zony i matki ukazanej w filmie. Powodów zdrady, którymi się kierowała możemy się tylko domyślać. Także rozterki przeżywane przez Vica zarówno w sferze zawodowej, jak i uczuciowej ograniczone są tu do minimum.Ale podobało mi się to, że oboje byli bardziej zaradni i zdecydowani, niż bohaterowie przedstawieni w książce. 
Vic, gdy tylko zaczyna podejrzewać, ze w domu coś jest nie tak, rzuca wszystko i wraca z podróży służbowej. Nie roztrząsa wszystkich możliwych opcji gdzie też może podziewać się Donna wraz z synkiem, dyskutując godzinami z policją, snując jakieś rozmyślania i domysły, tylko od razu wsiada w samochód i jedzie do domu Camberów.
Donna natomiast jest przedstawiona w filmie jako ofiara całkowicie przygwożdżona do wnętrza auta przez krwiożerczą bestię, nie mająca kompletnie żadnego pola manewru aby uratować siebie i synka. Podejmuje  co prawda próbę wyjścia z samochodu nie wiedząc gdzie jest Cujo, ale przynajmniej robi to w dzień, gdy może chociaż coś dostrzec.
Cała ta sytuacja z uwięzioną w samochodzie Donną i Taddy'm została trochę przeze mnie odebrana inaczej, chociaż nadal nie mogłam patrzeć na męczarnie chłopca. W filmie Donna właściwie nie mogła nic zrobić, pies praktycznie cały czas ich pilnował nie odchodząc nawet na krok.
Co do Cujo reżyser postarał się, aby widzowie nie poczuli do niego zbytniej sympatii. Gdy w książce Tad bawi się z psem przez dłuższy czas, w filmie pies ogranicza się tylko do jednego liźnięcia chłopca po buzi. 
Nie ma tu także mowy o ukazaniu przeżyć psa i niezrozumiałych dla niego zmian zachodzących w wyniku śmiertelnej choroby. Oczywiście w filmie pokazanie tego byłoby raczej trudne, ale nie niemożliwe. Jednak dzięki opisaniu przeżyć i uczuć psa w powieści Kinga, Cujo nie jest potworem, tylko miłym i kochającym dzieci psem będącym jedynie ofiarą wścieklizny.W filmie Teague'a ofiarami są jedynie ludzie, a pies - atakujacą ich bestią i tyle.

Najpoważniejszą zmianą, jaką wprowadził reżyser do całej opowieści jest zakończenie.
Myślę, że wyszedł tu naprzeciw zarówno czytelnikom książki, jak i widzom filmu, którzy wolą raczej optymistyczne zakończenia historii. 
Trochę mnie jednak rozśmieszył widok zmartwychwstałego Cujo w pełni sił wskakującego przez okno, gdy przed chwilą leżał  wydawałoby się całkowicie martwy, przebity ostrym końcem złamanego kija bejsbolowego. Cóż, przynajmniej Donna zrobiła użytek z pistoletu, który w książce do samego końca leżał sobie spokojnie w trawie. No, ale tego typu zakończenia o odżyłych nagle bestiach atakujących po raz ostatni widziałam już w wielu amerykańskich produkcjach. Kiedy już widzom puszczają nerwy i wydaje się, że zło zostało pokonane, nagle to coś wyskakuje jak diabeł z pudełka i znowu wszyscy wrzeszczą:-)
Mimo tych uwag, uważam że cały film został zrobiony rzetelnie. W filmie brak efektów specjalnych, ale reżyser potrafił przedstawić poruszające i realistycznie sceny atakującego psa, rozszarpującego swe ofiary na strzępy. To było naprawdę przerażające! 
Cała produkcja to moim zdaniem porządny, trzymający w napięciu thriller, choć bez wiader rozlewającej się wszędzie krwi. No, ale moim zdaniem to tylko zaleta. 

gatunek:	Horror
produkcja:	USA
premiera:	10 sierpnia 1983 (świat)
reżyseria:	Lewis Teague
scenariusz:	Don Carlos Dunaway Lauren Currier

Horror

USA

10 sierpnia 1983 (świat)

Lewis Teague

Don Carlos Dunaway
Lauren Currier

obsada:

Dee Wallace - Donna Trenton

Danny Pintauro - Tad Trenton

Daniel Hugh Kelly - Vic Trenton

Christopher Stone - Steven Kemp

Ed Lauter - Joe Camber

Lee Kaiulani - Charity Camber
Billy Jayne - Brett Camber
Mills Watson - Gary Pervier


ciekawostki:

1. W pewnym momencie filmu szyba samochodu zostaje rozbita przez Cujo, ale w kolejnym ujęciu jest nietknięta.

2.  Film był kręcony w miejscowościach: Glen Ellen, Mendocino, Petaluma i Santa Rosa (Kalifornia, USA). 

3.  Aby skłonić psa do atakowania samochodu, treserzy umieścili w środku jego ulubioną zabawkę, więc pies starał się dostać do środka.

4.  "Cujo" w języku starodawnych Indian oznacza "niepowstrzymana siła".

5.  W filmie wykorzystano pięć bernardynów, jedną mechaniczną głowę i człowieka w kostiumie psa.

6.  Ślina wokół pyska Cujo zrobiona została z białek jaj i cukru i była ciągle zlizywana przez psa, sprawiając w ten sposób problemy na planie.

7.  Zamiast bernardyna, w niektórych scenach użyto rottweillera, ponieważ wyglądał wystarczająco wrednie.

8.  Początkowo film był reżyserowany przez Petera Medaka.

Galeria zdjęć z filmu:

Trailer z filmu:

Zakładając tego bloga przyszło mi na myśl porównanie książek z ich filmowymi odpowiednikami wyświetlanymi na wielkim ekranie.
Ten temat zaświtał mi w głowie, gdy w rozmowach ze znajomymi wielokrotnie słyszałam: "czytałem taką a taką książkę i oglądałem film na jej podstawie, ale książka (względnie film) lepsza...''. Ciekawa byłam, jak to właściwie wygląda: czy książka jest zawsze lepsza od filmu, czy też zdarza się odwrotnie?
Wymyśliłam sobie tytuł bloga "Księgoraj'', walnęłam nie namyślając się wiele podtytuł: "Recenzje książek i ich adaptacji filmowych" i mogłam zaczynać.
Dopiero niedawno zaczęłam się zastanawiać nad tym, po iluś tam recenzjach, czy ten podtytuł  jest właściwy. No bo oprócz adaptacji występuje jeszcze ekranizacja, a ja jak większość ludzi myślałam, że to jedno i to samo.
No cóż...okazuje się, że nie. I tu idąc za "Wikipedią  i za stroną  http://www.kolkofilmowezsp1.republika.pl/adaptacja_a_ekranizacja.html okazuje się, że:

Ekranizacja –  to filmowa forma pierwowzoru literackiego (również gry komputerowej lub komiksu). Założeniem ekranizacji jest wierne przedstawienie utworu, np. powieści, noweli, sztuki teatralnej itp., w formie filmu fabularnego.

Adaptacja - to według słownika terminów literackich to przeróbka utworu literackiego mająca na celu przystosowanie go do potrzeb nowych odbiorców bądź do innych niż pierwotne środków rozpowszechniania.

Pojęcie ekranizacji często jest stosowane zamiennie z pojęciem adaptacji.
Jednakże w przeciwieństwie do ekranizacji, która przenosi na ekran utwór literacki w sposób możliwie wierny oryginałowi, adaptacja  określa twórczy przekaz idei, wizji czy tematu danego dzieła.
Przykładem na ekranizację może być seria filmów o przygodach Harry'ego Pottera, natomiast – pozostając przy gatunku filmu przygodowego – adaptacją można by np. nazwać film oparty na powieści „Eragon” Christophera Paoliniego.
Za adaptację napisanej w formie listów powieści Pierre Choderlos de Laclos „Niebezpieczne związki” (reż. Stephen Frears) Christopher Hampton otrzymał w 1988 roku Oskara.
Pierwszą ekranizacją filmową była „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza, film napisany i nakręcony przez Enrico Guazzoniego w 1912 roku w Rzymie.

Tyle Wikipedia i reszta.

Większość czytelników książek przenoszonych na ekran nie zdaje sobie sprawy z tych różnic i nader często słyszałam czy czytałam opinie ludzi oburzonych faktem, że film ma niewiele wspólnego z książką, że reżyser pozmieniał większość scen, powprowadzał jakieś dodatkowe wątki, zmienił zakończenie itd.

W przypadku adaptacji filmowej jest to jak najbardziej dozwolone i uzasadnione, ponieważ autor scenariusza decyduje o tym, które postacie, watki i motywy opisane w książce uzgodnić w scenariuszu, a ponadto przekazuje własną interpretację. 
Scenariusz filmu może się znacznie różnić od książki, a nawet zmieniać jej wymowę moralną czy filozoficzną.Twórca adaptacji mimo daleko idących zmian w scenariuszu nie powinien się jednak zbyt daleko zapędzać, a film w zasadniczych kwestiach musi być zgodny z książką.
Co do ekranizacji, to już inna para kaloszy.

Ekranizacja oznacza wierne pod względem treści i formy przeniesienie na ekran powieści czy też sztuki teatralnej i w tym wypadku czytelnicy jak najbardziej mają prawo oczekiwać pełnej zgodności ekranizacji filmowej z literackim pierwowzorem.
Warto więc, nim zaczniemy wykrzykiwać słowa krytyki pod adresem właśnie obejrzanego filmu nakręconego na podstawie książki, zorientować się najpierw czy to adaptacja czy ekranizacja.
Postanowiłam więc jednak podtytuł bloga zmienić na: "Książki, adaptacje,ekranizacje", bo jak widać z powyższego tekstu adaptacja i ekranizacja to jednak nie to samo.

Dla mnie typową ekranizacją jest np. ''Zielona mila'' i ''Skazani na Shawshank" Stephena Kinga. W filmach pominięto co prawda niektóre mniej ważne wątki, w "Skazanych...'' narrator jest białym Irlandczykiem o rudych włosach, gdy tymczasem w filmie gra go czarnoskóry Morgan Freeman. Ale to właściwie jedyne zmiany wprowadzone w scenariuszu.
Co do adaptacji, to stawiałabym na np. ''Draculę" reżyserii Francisa Forda Coppoli. W filmie reżyser dodał wątek miłosny, który stał się głównym tematem w przeciwieństwie do książki, w której ten wątek nie występuje w ogóle. Temat miłości Draculi do Miny praktycznie zmienił nasze podejście do hrabiego jako bezwzględnego potwora mordującego wszystkich na swojej drodze i w związku z tym pojawiły się też dylematy moralne, o których w powieści mowy nie ma. Więcej na ten temat możecie przeczytać w mojej recenzji Stary, dobry...Dracula.
 
Podstawowym błędem, który także często robię, jest najpierw oglądanie filmu będącego ekranizacją lub adaptacją, dopiero później czytanie książki.
Dlaczego to błąd?
Jak to się mówi: "je się oczami" i dlatego film z często wyszukanymi efektami specjalnymi, wspaniałą scenografią, kostiumami czy ulubionymi aktorami może się wydawać atrakcyjniejszą formą przekazu niż książka. Jednak w filmie mamy wszystko podane na tacy, zgodnie z wizją scenarzysty i reżysera,wszystko ma wyglądać tak, a nie inaczej. Książka natomiast pozostawia naszej wyobraźni o wiele większe pole do popisu. Właściwie ilu ludzi, tyle wyobrażeń i opinii o książce. Mogą być podobne ale nigdy identyczne. Dlatego jednak zdecydowanie polecam w pierwszym rzędzie przeczytanie książki, a dopiero później pójście do kina na jej odpowiednik filmowy.
Oczywiście nie zawsze książka musi być lepsza od filmu. Zdarza się, że jest odwrotnie. Moim zdaniem tak się stało w przypadku ''Carrie" Kinga, ''Imienia róży" Umberto Eco, czy "Pamiętników Bridget Jones". Zaznaczam, że to tylko moje zdanie. Zdarzają się też mniej lub bardziej udane ekranizacje książek.
Ale która z nich to strzał w dziesiątkę, a która to zupełnie ''poroniony" pomysł? Może mi podpowiecie i podzielicie się ze mną waszymi propozycjami? Zapraszam!:-)

 

Zobacz także:
61 najlepszych adaptacji filmowych na podstawie książek

OPIS:

3 maja 1893. Młody prawnik Jonathan Harker przybywa do Transylwanii, by spotkać hrabiego Draculę, który zainteresowany jest nabyciem posiadłości w Londynie. Początkowo podróż przebiega bez problemu, jednak gdy mężczyzna zbliża się do celu, dostrzega niepokojące sygnały, że coś jest nie w porządku. Ludzie, których spotkał po drodze, odruchowo czynili znak krzyża na dźwięk nazwiska hrabiego, z kolei sam arystokrata okazuje się wyjątkowo tajemniczy, by nie powiedzieć demoniczny. Wkrótce Harker przekonuje się, że stare zamczysko pełne jest sekretów, których lepiej nie odkrywać, a on sam staje się więźniem hrabiego i jego trzech diabolicznych towarzyszek...
Opublikowana w 1897 roku powieść "Dracula" irlandzkiego pisarza Brama Stokera wstrząsnęła czytelnikami, natychmiast stając się sensacją, a dziś uchodzi za klasykę gatunku grozy, słusznie zaliczaną w poczet stu najwybitniejszych powieści wszech czasów. Ujęta w formę listów, wycinków prasowych i fragmentów dzienników, porusza autentyzmem oraz złożonością i różnorodnością zawartych w niej uczuć i emocji. Mimo upływu lat hrabia Dracula wciąż przeraża...
Nowy, doskonały przekład klasycznego horroru! 


KSIĄŻKA:

Lubię wampiry. Fascynują mnie, przerażają, czasami wzbudzają litość...Pamiętam nawet, że wiele lat temu zdarzały mi się sny, w których sama byłam wampirem skazanym na polowanie na innych ludzi i jednocześnie uciekającym przed innymi wampirami ścigającymi mnie za to, że nie chciałam być tak okrutna jak oni ...że nie chciałam już krzywdzić innych ludzi. Sny są czasami dziwne. Ale dobrze pamiętam to wspaniałe uczucie mocy, wyższości nad zwykłymi ludźmi, latania ponad drzewami w mroku...Cóż, zawsze miałam dużą wyobraźnię:-) Może dlatego preferuję opowieści o fantastycznych stworzeniach i o zwykłych ludziach obdarzonych niezwykłymi umiejętnościami.
Wraz z opublikowaniem przygód Harry'ego Pottera do łask wróciły stare opowieści o magii, bajecznych stworach i potworach znanych ludziom od wieków, takich jak m.in. wampiry. No i dobrze. Szczerze mówiąc znudziły mi się już królujące w latach 70-tych i 80-tych filmy s-f o kosmicznych podbojach.
W podstawówce rysowaliśmy obrazki na temat: "Jak wyobrażacie sobie świat w 2000 roku?". Oczywiście na rysunkach latały głównie fantastyczne pojazdy między wieżami fantastycznych miast. Stare baśnie i legendy wyszły z mody. Mimo, ze lubię opowieści s-f, zdecydowanie bardziej wolę przeczytać czy obejrzeć "Władcę pierścieni" niż np. popularny w latach 70-tych serial "Kosmos 1999" czy "Planetę małp" (hehe...pamiętacie?).
Co do opowieści o wampirach postanowiłam przeczytać książkę, od której to wszystko chyba się zaczęło. Czyli "Draculę" Brama Stokera.
Tytułowy Dracula stał się pierwowzorem wampira dla wielu innych twórców opowieści o tej tematyce.
Dlaczego?

Powieść Brama Stokera jest książką przedstawiającą wampiry tylko i wyłącznie z tej złej strony. Brak w niej jakichkolwiek rozterek moralnych czy dramatów przeżywanych przez te istoty doskonale przedstawionych np. w książce "Wywiad z wampirem" autorstwa Anne Rice. W sadze "Zmierzch" Stephenie Meyer wampiry także stały się bardziej "ludzkie", zrozumiałe dla nas.
Bram Stoker nie bawi się w te klocki i już. Czarne jest czarne, białe- białe.  Wampir to w jego powieści zło w czystej postaci, prawdziwy potwór z krwi i kości, taki jakiego przedstawiano od wieków w starych wierzeniach i legendach.
Całą swoją powieść Stoker przedstawił w formie listów, fragmentów pamiętników głównych bohaterów i wycinków z gazet, co czyni tę opowieść bardzo realistyczną. Bardziej mi przypomina kryminał, niż jakikolwiek inny gatunek literacki. Stoker skupia się tu głównie na faktach, pomijając właściwie szczegółowe opisy wyglądu czy charakteru bohaterów. Nie znajdziemy też w "Draculi" porozciąganych opisów przyrody, krajobrazów, poza tymi naprawdę niezbędnymi. Dodając do tego relacje świadków i wycinki z gazet otrzymujemy właściwie powieść kryminalną z elementami fantastyki i horroru. Jeśli ktoś lubi ciągłą akcję i mroczne sceny mrożące krew w żyłach, bez bawienia się w filozoficzne rozważania nad sensem życia - "Dracula" to coś dla niego.
Mimo, że w trakcie czytania tej opowieści co rusz przeskakujemy z pamiętnika jednego bohatera do listów drugiego, a później do kolejnego wycinka z gazety,  fabuła składa się w jedną spójną całość, a całą historię poznajemy z różnych punktów widzenia bohaterów "Draculi".

Głównym bohaterem książki jest Jonathan Harker - młody angielski prawnik, wyruszający w podróż do zamku hrabiego Drakuli w celu sfinalizowania przez niego zakupu posiadłości w Londynie. Czytając zapiski z podróży w jego dzienniku wkraczamy do mrocznej i nieznanej Transylwanii leżącej gdzieś w Rumunii, otoczonej posępnymi górami, zamieszkanej przez przesądnych wieśniaków i groźnych Cyganów. Nastrój grozy i napięcia systematycznie wzrasta z każdym kolejnym wpisem w dzienniku Harkera. Gdy dociera do zamczyska hrabiego, Dracula wydaje mu się początkowo tylko kulturalnym i zamożnym człowiekiem, może trochę demonicznym, jednak z każdym kolejnym dniem wychodzą na jaw jego dziwne zachowania i przyzwyczajenia.

Z biegiem czasu prawnik przekonuje się, że hrabia to potwór polujący na ludzi, a on sam został więźniem hrabiego i jego trzech wampirzych towarzyszek. Czując, że jego dni są policzone, Harker będąc na skraju załamania nerwowego i wycieńczenia, podejmuje próbę ucieczki.
O dalszych jego losach dowiadujemy się z listów i pamiętnika jego narzeczonej - Wilhelminy Murray, poznajemy także kolejnych bohaterów tej powieści:
Lucy - przyjaciółkę Wilhelminy,
Artura Holmwooda - narzeczonego Lucy,
dr Johna Sewarda - psychiatrę,
...i oczywiście profesora Abrahama van Helsinga - uczonego z Amsterdamu, sprowadzonego do pomocy chorej Lucy. Jego ogromna wiedza i umiejętność zachowania otwartego umysłu, czynią go przywódcą drużyny ścigającej Draculę.
Akcja powieści dzieje się w kilku miejscach: w Transylwanii, Anglii i na pokładzie statku transportującego skrzynie z ziemią i z samym Draculą w jednej z nich. W każdym z tych miejsc mamy do czynienia z budzącymi grozę i przerażenie wydarzeniami, ale na mnie największe wrażenie zrobił opis stopniowego wykańczania przez Draculę marynarzy na statku transportowym. Relacja spisana w dzienniku pokładowym przez kapitana jest chyba najbardziej mrocznym wątkiem w opowieści o Draculi.
 Motyw walki dobra ze złem, mroczny, gotycki klimat, dzikie krainy z wyciem wilków w tle, dzicy Cyganie, wampirze bestie czające się w mroku i czyhające nawet na dzieci i niemowlęta porywane z kołyski - to wszystko sprawia, że "Draculę" Stokera czyta się z dreszczem przebiegającym po plecach całkowicie wciągając się w ten niesamowity klimat.
Jednym słowem klasyka gatunku.

Cytaty z książki:

1. "Kocham szarość, mrok i ciemność nocy, lubię być sam, a za najodpowiedniejsze towarzystwo uznaję własne myśli."
2. "Człowiek niekiedy więcej może się nauczyć od wariata, niż od mędrców."
3. "Jestem osaczony przez zło, które boję się nawet nazwać..."
4. "Piekło ma swoją cenę."
5. "Wszystko zdawało się pogrążone w osobliwym bezruchu, lecz nadstawiwszy ucha posłyszałem      dobiegające z doliny wycie wilków.
- proszę posłuchać - odezwał się hrabia z błyskiem w oku.
- Dzieci nocy. Jakaż to muzyka! "

 
FILM:


Mimo, że "Dracula" doczekał się gorszych i lepszych adaptacji, mnie urzekła szczególnie adaptacja tej powieści z 1992 roku w reżyserii Francisa Forda Coppoli.
Coppola w swoim filmie jako wątek dominujący przedstawił miłość Draculi do swojej ukochanej - Elizabety, gdy jeszcze Dracula jako Vlad Draculia walczył na polach bitew w obronie krzyża i wiary.

Gdy Elizabeta otrzymuje fałszywą wiadomość o śmierci swojego ukochanego, rzuca się do rzeki popełniając samobójstwo i tym samym zostaje potępiona przez duchownych za ten czyn.
Oszalały z bólu rycerz Draculia wypowiada posłuszeństwo Bogu i kościołowi i skazuje się w ten sposób na potępienie stając się potworem żywiącym się krwią niewinnych. Po latach, gdy do jego mrocznego zamku przybywa prawnik Jonathan Harker, Dracula odkrywa niesamowite podobieństwo narzeczonej Harkera - Miny Murray do jego utraconej Elizabety i postanawia zyskać jej względy...

W powieści Brama Stokera nie ma słowa o jakimkolwiek uczuciu. Dracula jest przedstawiony jako bezwzględne monstrum, mordujące wszystkich jak leci. Moim zdaniem dobrze się stało, że Coppola wprowadził do tej opowieści wątek miłosny, co czyni Draculę bardziej ludzkim, a nam łatwiej jest zrozumieć jakim cudem taki potwór się właściwie narodził i skąd się wziął.

Oglądając "Draculę" miałam mieszane uczucia co do tytułowego bohatera:
nienawidziłam go w momencie, gdy przyniósł niemowlę na pożarcie swoim trzem wampirzym towarzyszkom, wzbudzał we mnie współczucie, gdy Mina go porzuciła aby wziąć ślub z Jonathanem, wpadałam w romantyczny nastrój kiedy Dracula zmieniał się w przystojnego młodzieńca uwodząc Minę i zamieniając jej łzy w diamenty....
Reżyserowi chyba właśnie o to chodziło, aby odbierać Draculę nie tak jednoznacznie jak w powieści. Dodało to całej historii więcej kolorytu, stała się bardziej dynamiczna. W filmie nie wszystko jest białe i czarne, złe i dobre, jest coś pomiędzy...Odniosłam nawet wrażenie, że to ludzie ścigający Draculę i tępiący wampiry są bardziej bezwzględni niż on sam. Złapałam się wręcz na tym,że pod koniec filmu kibicowałam Draculi i jego ukochanej, a nie ścigającym go ludziom!
Na uwagę w tym filmie zasługuje na pewno sceneria: gotyckie sceny zamku, mroczne zaułki miasta, mgła kłębiąca się w ogrodach i na cmentarzu...do tego klimatyczna muzyka. Cudowne kostiumy i charakteryzacja!

A gra aktorów?

Gary Oldman w roli Draculi - strzał w dziesiątkę! Aktor, którego widziałam w wielu rolach i w ŻADNEJ nie wypadł słabo czy chociażby średnio. Jego talent aktorski jest niesamowity. Jego rola w tym filmie przyćmiła nawet rolę Anhony'ego Hopkinsa grającego Abrahama van Helsinga, kolejnego z moich ulubionych aktorów.
Winona Ryder - jak najbardziej poprawnie. Zagrała tak jak powinna i już. Niewinnie, dziewczęco, zwiewnie.
Najbardziej mnie rozczarował Keanu Reeves - jest po prostu mdły.
A więc, czy warto obejrzeć ten film? Jak najbardziej tak!
Momentami jest komiksowy (tak, tak...), momentami - trochę za bardzo erotyczny jak na taką opowieść:-), ale posiada niesamowity klimat i naprawdę dobrze się go ogląda bez cienia nudy. Pokazuje, że nawet potwór może mieć ludzkie uczucia i dlatego trochę mi przypomina "Piękną i bestię".  Pozostaje także na długo w pamięci.
 I chyba o to chodzi w dobrych filmach, no nie?

gatunek:	Horror
produkcja:	USA
premiera:	31 grudnia 1992 (Polska) 13 listopada 1992 (świat)
reżyseria:	Francis Ford Coppola
scenariusz:	James V. Hart

• obsada

Gary Oldman - Dracula

  Winona Ryder - Mina Murray / Elisabeta

  Anthony Hopkins - Profesor Abraham Van Helsing

  Keanu Reeves - Jonathan Harker 

  Richard E. Grant - Dr Jack Seward

  Cary Elwes - Lord Arthur Holmwood

  Billy Campbell - Quincey P. Morris

  Sadie Frost - Lucy Westenra

• ciekawostki

1. Krzyk Vlada, po tym jak wbija miecz w krzyż, nie jest krzykiem aktora. Jest to głos Luxa Interiora, wokalisty zespołu "The Cramps".

2. Na początku do roli Renfielda brano pod uwagę Steve'a Buscemiego, ale ten zrezygnował. Wśród kandydatów znalazł się też Ian Dury.

3. Reżyser sam oficjalnie skrytykował swoją decyzję o obsadzeniu Keanu Reevesa w roli Jonathana Harkera. Według niego, potrzebował młodego, popularnego gwiazdora, który znalazłby wspólny język z dziewczynami.

4. Do roli Hrabiego Draculi przesłuchiwani byli m.in.: Andy Garcia, Gabriel Byrne, Armand Assante, Antonio Banderas i Viggo Mortensen. Potencjalnymi kandydatami do roli byli również: Daniel Day Lewis, Alec Baldwin, Jason Patric, Aidan Quinn, Christian Slater, Nicolas Cage, Michael Nouri, Dermot Mulroney, Keanu Reeves, Costas Mandylor, Nick Cassavetes, Adrian Pasdar, Hugh Grant, Rupert Everett, Ray Liotta, Sting, Kyle MacLachlan, Alan Rickman, Colin Firth i Hart Bochner.

5. Liam Neeson ubiegał się o rolę Van Helsinga, ale Anthony Hopkins okazał się bezkonkurencyjny. 

6. Początkowo to Sadie Frost (filmowa Lucy) miała zagrać Minę, a rola Lucy miała przypaść Juliette Lewis.

7. Ofertę wcielenia się w postać Jonathana Harkera odrzucił Johnny Depp. Pod uwagę do roli brany był również Charlie Sheen.

8. Pod uwagę do roli Miny Murray brana była Drew Barrymore. Ostatecznie w postać tę wcieliła się Winona Ryder.

9. Pościg za Draculą dociera do Warny, która tak naprawdę znajduje się w Bułgarii a nie w Rumunii.

10. Lucy daje Minie pierścionek jako prezent ślubny ale później znów widać go na palcu Lucy.

11.Gdy Dracula (Gary Oldman) pojawia się w pokoju podczas wampirzej orgii widać platformę, na której stoi.

12. Gdy Mina dostaje listy od siostry Agathy, która opiekuje się Jonathanem po jego ucieczce z zamku, chce pokazać je Lucy. Mina trzyma owe listy w ręce, jednak gdy przed wejściem do pokoju Lucy zatrzymuje ją Van Helsing, a potem z nią tańczy Mina nie ma żadnych listów.

13. Podczas scen w ogrodzie, długość czerwonej sukni Lucy zmienia się z każdym ujęciem.

14. W filmie możemy zauważyć, że struny w harfie są kolorowe, co nie pasuje do czasu akcji filmu, gdyż w epoce wiktoriańskiej struny nie były kolorowe.

15. Kiedy Lucy leży w przeszklonej trumnie można dostrzec klatka piersiowa unosi się i opada.

16. Podczas sceny Van Helsinga z Miną w ognistym kręgu, jego krzyż znika na sekundę. W następnym ujęciu pojawia się jednak ponownie.

17. Język, który jest używany na dworze hrabiego na początku filmu nie jest starorumuńskim. Jest to raczej staroangielski przetłumaczony na współczesny rumuński.

18. Jonathan po ucieczce z zamku Drakuli siwieje. W następnych scenach jego włosy znowu są czarne, później widzimy śladową ilość siwizny, a następnie jego włosy ponownie są dość mocno siwe.

19. Kiedy hrabia śledzi Minę, kupuje gazetę, jednak gdy Mina zaprowadza Vlada do kina, po gazecie nie ma śladu.

20. W scenie z transfuzją, Van Helsing mówi "Metoda Landsteinera". Owa metoda została opublikowana trzy lata po wydarzeniach ukazanych w filmie.

21. Podczas gdy Harker przybywa do zamku, widać zbliżający się cień hrabiego, a tuż za nim - cień człowieka z ekipy filmowej. 

22. W otwierającej scenie jest mowa o tym, że Konstantynopol upadł w 1462. W rzeczywistości obecny Stambuł został zdobyty przez Turków w 1453 roku.

23. Film nakręcono w Culver City, Universal City i Los Angeles (Kalifornia, USA).

24. Scena gdy Mina uwodzi Van Helsinga została nakręcona, lecz potem wycięta.

25.  Jako krwi użyto czerwonej galaretki. 

26. Scenariusz miał być zrealizowany jako film dla TV, ale Francis Coppola powiedział, że go wyreżyseruje.

27. Sadie Frost ufarbowała swoje brązowe włosy na rudo po tym jak stwierdzono, że za bardzo przypomina Winonę Ryder.

28. Ujęcie, w którym bohater Keanu Reevesa, wchodzi do zamku Drakuli, zostało nakręcone od końca, by nadać wejściu bardziej złowrogi charakter.

29. Dochody z filmu uratowały przed bankructwem studio filmowe Coppoli, Zoetrope, którego szefowie przez ostatnie 3 lata zmagali się z problemami finansowymi. Ich długi sięgały 27 milionów dolarów. 

30. Kiedy Mina wspomina swoje poprzednie życie jako Elisabeta, mówi o kraju za wielkim lasem ("land beyond a great forest"). W rzeczywistości jest to literackie określenie Transylwanii.

31. Obraz hrabiego Drakuli, o którym Harker wspomina po przybyciu do zamku, jest w rzeczywistości autoportretem niemieckiego malarza Albrechta Dürera, z tą różnicą, że na obrazie widnieje twarz młodego Drakuli czyli Gary'ego Oldmana.

32. W jednej ze scen Mina mija ogłoszenie the Lyceum Theatre and Henry Irving. Autor "Drakuli" kierował teatrem, a Sir Henry Irving był podobno jedną z pierwotnych inspiracji do stworzenia postaci hrabiego Drakuli. 

33. Na pierwszym spotkaniu obsady filmu, Francis Ford Coppola kazał wszystkim głównym aktorom przeczytać kolejno na głos całą powieść Brama Stokera, aby dobrze wczuli się w historię Drakuli. Według Anthony'ego Hopkinsa zajęło to całe dwa dni.

34.W czasie kręcenia sceny, w której Drakula zlizuje krew z brzytwy Harkera, Gary Oldman był pijany. Ostatecznie scenę nakręcono po północy, co wpłynęło na jej klimat i pomogło wprawić ekipę w odpowiedni nastrój.

35. Mała dziewczynka, która grała dziecko niesione do krypty przez Lucy, autentycznie przestraszyła się Sadie Frost w charakteryzacji i najwyraźniej nie spodziewała się, że wystapi w więcej niż jednym ujęciu. Reżyser i aktorka musieli długo namawiać dziecko do dokończenia sceny

36. Anthony Hopkins oprócz swoich dwóch ról w tym filmie (Van Helsing i Cesare) podłóżył również głos jako kapitan statku Demeter, na pokładzie którego Dracula przybył do Anglii.

37. Prywatnie Winona Ryder nie przepada za Garym Oldmanem, więc w przerwach między kręceniem scen Winona unikała Gary'ego jak tylko mogła.

38. Wszystkie kostiumy, których użyto w filmie były wzorowane na kostiumach z teatru Kabuki, ponieważ zajmowała się nimi Japonka Eiko Ishioka.

39. Fragmenty ścieżki dźwiękowej filmu wykorzystano w utworze "Thelena" (album "Monochrome z 1995 r.) holenderskiej grupy Wish, uprawiającej muzykę rock/gothic/industrial.

Galeria zdjęć z filmu

Trailer z filmu

 

 

 

 

OPIS:

Najgłośniejsza powieść Jane Austen, na podstawie której zrealizowano równie głośny film. Nawiązuje do niej Helen Fielding w bestsellerowym Dzienniku Bridget Jones. Niepozbawiona ironii i humoru kostiumowa opowieść o zamążpójściu.
Rzecz dzieje się na angielskiej prowincji na przełomie XVIII i XIX wieku. Niezbyt zamożni państwo Bennetowie mają nie lada kłopot – nadeszła pora, by wydać za mąż ich pięć dorosłych córek. Sęk w tym, że niełatwo jest znaleźć odpowiedniego męża na prowincji. Pojawia się jednak iskierka nadziei, bo oto posiadłość po sąsiedzku postanawia dzierżawić pewien młody człowiek, przystojny i bogaty...

KSIĄŻKA:

Postanowiłam się zabrać za czytanie książki, która zajmuje pierwsze miejsce na liście 100 książek, które musisz przeczytać przed śmiercią zamieszczonej na moim blogu. 
Dlaczego?
Po pierwsze: z ciekawości - co takiego sprawiło, że ta powieść znalazła się na samym szczycie tej listy i czy rzeczywiście na to zasługuje, po drugie: stwierdziłam, że czas najwyższy oderwać się (przynajmniej na jakiś czas) od recenzowania współczesnych horrorów i twórczości Stephena Kinga i przeczytać powieść z zupełnej innej beczki:-), po trzecie: przypomniałam sobie, jak bardzo mnie kiedyś pochłaniały powieści historyczne i to do tego stopnia, że wielokrotnie do nich wracałam.
W przypadku "Dumy i uprzedzenia" zrobiłam błąd, który ostatnio często popełniam, a mianowicie: najpierw oglądam ekranizację książki, dopiero później ją czytam. Uważam, że to błąd dlatego że w przypadkach szczególnie udanych ekranizacji książka może trochę stracić na atrakcyjności w trakcie jej późniejszego czytania. Tak też stało się i tutaj. Najbardziej mi nie pasował zbyt górnolotny styl, w którym została napisana.
Dokładnie tak, jakby pisała to dobrze wychowana panienka obracająca się w sferach i "towarzystwie", które są opisane w powieści. Nie ukrywam, że w trakcie czytania książki było to dla mnie najbardziej męczące. Niemniej sama fabuła powieści zatarła trochę to wrażenie. Nie znajdziemy w niej rozciągniętych do granic możliwości opisów przyrody, czy filozoficznych rozważań. Wręcz przeciwnie: tempo i zwroty akcji są na tyle szybkie, że nie sposób się nudzić przy tej książce.

Na szczególną pochwałę zasługuje przedstawienie przez autorkę postaci występujących w powieści.
Każda z nich jest niezwykle realistycznie opisana i pokazana wraz z ich zaletami i przywarami.
Np:
Pani Bennet - dość płytka kobieta, której jedynym celem w życiu jest korzystne wydanie córek za mąż,
Pan Bennet - inteligentny i spokojny, potrafiący jedną błyskotliwą i ironiczną uwagą zwalić swoją histeryzującą żonę z nóg,
Elizabeth Bennet - córka państwa Bennet i główna bohaterka powieści, posługująca się ciętym językiem, a przy tym nie pozbawiona sporej dozy humoru i pogodnego podejścia do życia,
Jane Bennet - najstarsza córka Bennetów, troszkę zbyt wyidealizowana i "zwiewna" - jak dla mnie,
Lidia Bennet -  ...gdyby głupota mogła fruwać, to ona była by gołębicą...jej denerwujące i niefrasobliwe podejście do życia doprowadza do łez całą rodzinę. Po prostu "czarna owca"...
Pan Darcy - na pozór dumny i nieprzystępny, w rzeczywistości facet z zasadami ale o dobrym sercu,
Pastor Collins - hipokryta i wazeliniarz, robiący wszystko dla osiągnięcia własnych korzyści
...i wielu, wielu innych....
To, co najbardziej mnie urzekło w tej książce to: z jednej strony przemiana pana Darcy'ego będącego pod wpływem rodzącego się uczucia do Lizzy Bennet, z drugiej - skorygowanie swoich poglądów i zasad rządzących Elizabeth w miarę poznawania prawdziwego pana Darcy'ego.

Duma - złagodniała, uprzedzenie - odeszło. Zwyciężyła - miłość!
Urocza powieść, ucząca nas empatii, współczucia, poświęcenia dla drugiej osoby, a przy tym bezlitośnie drwiąca z ludzkich przywar i słabości.
Uwielbiam angielskie klimaty opisujące  XIX wiek, książki i filmy kostiumowe z tamtego okresu. Stroje, powozy, bale, tajemnicze ogrody i labirynty z żywopłotu, niesamowite rezydencje i ich wyposażenie, skandale towarzyskie i plotki... I te obowiązujące wtedy konwenanse... Z drugiej strony, nam - ludziom żyjącym w współczesnych czasach fakt, że jedynym celem w życiu tzw. panienki z towarzystwa było dobre zamążpójście, może się wydawać śmieszne.
I jakież to było proste! Miłość = małżeństwo i już:-)
Czym więc jest powieść Jane Austin? Pospolitym romansem? Na pewno nie. Tak się składa, że na liście przeczytanych książek mam też kilka pozycji z "Harlequina" (tak, tak...:-)). Pan Darcy nie ma raczej nic wspólnego z bohaterami takich romansów, dumnie prężącymi swoje wspaniale umięśnione i opalone ciało przed swoimi olśniewająco pięknymi wybrankami, z którymi w finalnej scenie namiętnie i ze szczegółami uprawiają seks. Chociaż... nie zawadziłoby, żeby autorka zamieściła w "Dumie i uprzedzeniu" scenę choćby pocałunku między głównymi bohaterami. Niby tak niewiele, ale tego mi brakowało do pełni szczęścia:-).
 A więc jest może powieścią obyczajową? Chyba też nie do końca. Tak się składa, że Jane Austin udało się doskonale połączyć powieść obyczajową z wątkiem romantycznym, przeplatając ją na dokładkę sensacyjnymi wydarzeniami spadającymi na głównych bohaterów jak grom z jasnego nieba. Aby tak napisać powieść, trzeba być mistrzem w swoim fachu.
Czy Jane Austin nim jest? Przeczytajcie "Dumę i uprzedzenie" i oceńcie sami:-)




Cytaty z książki:

1. " Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu a bogatemu mężczyźnie brak do szczęścia tylko żony."
2. " Daremnie walczyłem ze sobą. Nie poradzę, nie zdławię mego uczucia. Pozwól mi, pani, wyznać, jak gorąco cię wielbię i kocham."
3. " Świat cierpi na brak mężczyzn, szczególnie tych, którzy są cokolwiek warci."
4. " Duma związana jest z tym, co co sami o sobie myślimy, próżność zaś z tym, co chcielibyśmy, żeby inni o nas myśleli."
5.  "Wyobraźnia kobiety jest wartka jak strumień, w mgnieniu oka przeskakuje z podziwu do miłości, zaś z miłości do ołtarza."

FILM:

Może do tej pory nie zabrałabym się za recenzowanie "Dumy i uprzedzenia", gdybym przypadkiem nie trafiła na mini serial o tym samym tytule lecący w telewizji. Obejrzałam jeden odcinek i....postanowiłam szybko ściągnąć resztę z internetu.
Brytyjski serial w wersji BBC całkowicie mnie oczarował. Kostiumy, scenografia, cudowne widoki angielskich posiadłości i ogrodów z przełomu XVIII i XIX wieku, to niewątpliwy atut tej produkcji. Ale na tym się nie kończy. Każdy szczegół w tym serialu jest doskonale dopracowany: nawet rozmowy pod ścianami w trakcie balów i przyjęć, gesty i uśmiechy innych osób na sali, stroje wieśniaków. Drugi plan gra równie doskonale, jak pierwszy.

Gra aktorska w tej produkcji to mistrzostwo świata.
Dobór aktorów obsadzających poszczególne role to także strzał w dziesiątkę. Choć najpierw obejrzałam serial, przy czytaniu powieści już nie wyobrażałam sobie innego pana Darcy'ego niż Colin Firth, czy innego pastora Collinsa niż David Bamber:-).
Nawiasem mówiąc scena oświadczyn pastora Collinsa jest przekomiczna:-). Gra aktorska poszczególnych aktorów - bez zarzutu. No i ta mimika!
Colin Firth grający pana Darcy'ego samym spojrzeniem, samym wyrazem twarzy potrafi wyrazić tyle emocji, że....w zasadzie już nic nie musi mówić:-) a widzowi na ten widok serce przyspiesza nabierając galopującego tempa. Nie sposób też nie polubić Elizabeth Bennet, którą gra Jennifer Ehle. Panienka mająca swoje zdanie, poczucie humoru i mówiąca bez ogródek co myśli o innych, a przy tym pełna współczucia dla innych, zdolna do poświęceń i o dobrym sercu: Jennifer Ehle właśnie tak ją ukazała grając Elizabeth. Czyli tak, jak powinna:-). Julia Sawalha, której powierzono rolę Lydii Bennet także spisała się na medal: oglądając w serialu jej denerwujące wyczyny przysparzające jej biednemu ojcu siwych włosów na głowie, a całą resztę rodziny doprowadzając do apopleksji, miałam ochotę nią zdrowo potrząsnąć.
Wszystkie postacie w serialu zostały tak wyraziście zagrane, jak wyraziście w swojej powieści opisała je Jane Austin.
Tempo i zwroty akcji, czasami zupełnie niespodziewane, wiadomości spadające znienacka na bohaterów, także nie pozwalają się nudzić i sprawiają, że ten serial ogląda się zapartym tchem.

W 2005 roku powstała także amerykańska wersja kinowa "Dumy i uprzedzenia"
w reżyserii Joe Wrighta, z Keirą Knightley i Matthew Macfadyenem w rolach głównych, ale przyznam się, że tej produkcji nie oglądałam. I trochę boję się oglądać, po tym co zobaczyłam w serialu produkcji BBC. Wątpię, czy film potrafi dorównać serialowi, ale cóż...aby to sprawdzić, trzeba go obejrzeć. I właśnie mam taki zamiar a po wszystkim postaram się zaktualizować ten wpis i porównać obie produkcje. A może ktoś z Was obejrzał już ten film i zechce się ze mną podzielić swoimi wrażeniami? Jeśli tak, to serdecznie zapraszam:-)

gatunek: Kostiumowy, Melodramat

muzyka: Carl Davis

zdjęcia: John Kenway

na podstawie: Jane Austen "Duma i uprzedzenie" (powieść)

studio: British Broadcasting Corporation (BBC)

          Chestermead

kraj: Wielka Brytania

• obsada:

Colin Firth -  Fitzwilliam Darcy

Jennifer Ehle - Elizabeth Bennet

Susannah Harker - Jane Bennet 

Julia Sawalha - Lydia Bennet

Alison Steadman - Pani Bennet

Benjamin Whitrow - Pan Bennet

Crispin Bonham-Carter - Charles Bingley

Polly Maberly - Kitty Bennet

• ciekawostki:

1. Lucy Davis (Maria Lucas) pierwotnie była przesłuchiwana do roli Lydii Bennet.

2. Crispin Bonham-Carter, który wciela się w postać pana Bingley'a, początkowo starał się o rolę George'a Wickhama.

3. Podczas tańca Lizzy z Darcym na balu w Netherfield widać w lustrze odbicie świateł studyjnych.

4. Kiedy Lizzy gra podczas wizyty w Rosings Park, kamera zbliża sie do górnej części instrumentu i widać wyrażnie, że żaden z młoteczków nie uderza w struny podczas jej rzekomego grania.

5. Kiedy Elizabeth i Darcy tańczą po raz pierwszy na balu w Netherfield widoczny jest krótki czarny włos uwięziony w kamerze.

 6. W końcowej scenie ślubu, kiedy państwo młodzi wsiadają do swoich powozów, wszystko wokoło jest pokryte śniegiem, poza jednym drzewem w prawym górnym rogu, które jest kompletnie zielone.

7. Kiedy Lizzy wychodzi z domu pana Collinsa, w pewnym momencie następuje cofnięcie kamery do Charlotty i w tle słychać cichutko dzwoniący telefon.

8. Podczas sceny, w której Darcy oświadcza się Lizzy na plebanii w Hunsford, zegar przez cały czas pokazuje 17 minut po godzinie szóstej.

 9. W czasie recitalu Lizzy w Pemberley pan Bingley wykrzykuje słowa "Absolutnie fantastycznie", które są zupełnie niezsynchronizowane z obrazem.

10. Kiedy Darcy po raz pierwszy przedstawia Elizabeth swoją siostrę, położenie jego rąk zmienia się w zależności od ujęcia - dzieje się to w czasie gdy mówi Lizzy, że Bingley jest w pobliżu i również chce się z nią zobaczyć.

11. Gdy Lizzy dostaje dwa listy od Jane, obydwa są zapieczętowane czerwonym woskiem. W następnej scenie gdy je kolejno otwiera  jeden z nich jest zapieczętowany białym woskiem.

12. Po odrzuconych oświadczynach, gdy pan Darcy wychodzi z domu pana Collinsa, można zauważyć przycisk elektrycznego dzwonka po lewej stronie drzwi .

 13. W scenie w Pemberley gdy Darcy nagle pojawia się przed Lizzy, cienie aktorów są dłuższe co sugeruje późne popołudnie. Jednak w następnej scenie, gdy Darcy jest już przebrany, cienie aktorów są krótsze, co wskazuje południe jako czas akcji.

 14. List Darcy'ego do Lizzy widzimy położony w otoczeniu wiórków z gęsiego pióra. Tymczasem z wcześniejszej sceny jasno wynika, że w nocy Darcy pisał ten list metalową stalówką.

15. Posiadłość Pemberly w rzeczywistości nie istnieje. Wnętrza, które możemy podziwiać w filmie, należą do Sudbury House w Derbyshire. Natomiast sam budynek, który widać w kilku ujęciach, to tak naprawdę Lyme Park w Cheshire.

 16. Zdjęcia do serialu kręcono w Belton, Welwyn Garden City, Buxton, Milton Keynes, Banbury, Lacock, Warwick, Chippenham, Cheshire, Hathersage, Teigh Oakham, Sudbury, Leek i Weston-super-Mare (Anglia, Wielka Brytania).

17. Dwór w Rosings został "zagrany" przez Belton House w Belton (Anglia). Posiadłość była również głównym miejscem akcji dla serialu "Moondial", oraz  przedstawiała Gateshead Hall w mini-serialu "Jane Eyre" (2006).

18. Anna Chancellor, która w serialu gra pannę Bingley, jest spokrewniona z Jane Austen należy do potomków starszego brata Austen - Edwarda.

 19. Susannah Harker (Jane Bennet)  w czasie trwania zdjęć była w ciąży, która pozostała niezauważona dzięki odpowiednim sukniom i szalom.

20. Joanna David (Pani Gardiner) i Emilia Fox (Georgiana Darcy) to w prawdziwym życiu matka i córka.

21. Przed nagraniem sceny tańca w Lucas Lodge, podłoga została nawoskowana tak mocno, że była zbyt śliska by aktorzy mogli na niej tańczyć. Do usunięcia wosku próbowano użyć różnych specyfików - ostatecznie ktoś wpadł na (skuteczny) pomysł polania podłogi Coca-Colą.

22. Jennifer Ehle (Lizzy Bennet) jest blondynką. Wiedząc, że będzie nosić na planie filmu ciemnowłosą perukę, aktorka obcięła włosy na bardzo krótko. Okazało się to jednak być dodatkowym problemem, ponieważ trudno było stylistom zatuszować krótkie kosmyki włosów wystające spod peruki.

23. Julia Sawalha (Lydia Bennet) grająca o 5 lat młodszą siostrę Jennifer Ehle (Lizzy Bennet), jest w rzeczywistości o rok starsza od Ehle.

Galeria zdjęć z filmu

Trailer z filmu